Kolanko - czyli jak Potomek ustalił, że mamy rodzinny weekend z naleśnikami

O tym, że rodzinną tradycja w naszym domu jest przygotowywanie naleśników w każdy piątek już pisałam - ale jako, że naleśniki lubimy pasjami, czasami tradycyjny piątek się przeciąga i naleśniki spożywamy także na sobotnie śniadanie. Tym razem tak się jednak zdarzyło, że jedliśmy je także na niedzielny obiad,a to za sprawą zapominalskiej matki, która zapomniała, że z okazji święta w niedzielę nie nabędzie żadnych wiktuałów na niedzielny obiad:(.
Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Wracając z kina zahaczyliśmy o Kazimierz i wstąpiliśmy do Kolanka No6.

Lubię to miejsce i dosyć często zdarza mi się tam jeść (idealna zupa meksykańska!!!) a i Potomek w miejscu tym gustuje (nie trzeba dużo mówić: naleśniki).

W upalny dzień świetną okazała się lemoniada  (aczkolwiek owoców w niej jak kot napłakał i samej lemoniady też nie za wiele) i koktajl czekoladowo-bananowy (zastrzeżenia co do ilości jak w poprzednim przypadku).

Do jedzenia zamówiliśmy : Potomek - naleśnika z nutellą  i naleśnika z musem truskawkowym (genialna jest idea, że można sobie w ramach jednej porcji wybrać różne naleśniki i samemu dobrać dodatki oraz ich ilość)

 ja: naleśnika z porami w winie i naleśnika z dorszem i brokułami.

Generalnie nie narzekam na smak podanego dania. Dobre to wszystko było (z czego naleśnik z porem jest od zawsze moim faworytem, czasami detronizuje go jedynie naleśnik z wątróbką i jajkiem, a w chwilach wyjątkowej słabości naleśnik z kaszanką) ale jednak w weekendowe ciepłe dni wybierać się tam raczej już nie będziemy. Ogromne dużo ludzi i personel nie wyrabiał, trzeba było czekać dłużej niż zazwyczaj i dania nie były w tak odpowiedniej temperaturze jaką lubię (zazwyczaj nie mam pretensji co do podawanych mi w kolanku dań - ale też rzadko jadam na Kazimierzu w weekendy - preferuje dni odrobinę mniej obłożone turystami - jeżeli w przypadku Kazimierza w ogóle można o takich mówić).

Kolanko niemniej polecam. Dobre proporcje ceny do jakości i odpowiednia ilość jedzenia, żeby się najeść (choć nie przejeść)

Kolanko No 6, Józefa 17, Kraków

Targ Śniadaniowy, Park Krakowski - podejście drugie (tym razem poranne)

Sobotni ranek – tym razem udało mi się dotrzeć na Targ Śniadaniowy skoro świt prawie, bo już o 10.00;-) Szkoły nie ma, więc Potomek przegłodzony odpowiednio, po śniadaniu zaostrzającym tylko apetyt, gnał do źródła pokarmu jak…..no szybko gnał.

Napatrzyłam się w zeszłym tygodniu i dzisiaj już wiedziałam czego chcemy: kawa, lody, maślanka, kefir, jogurt, i fasolki (nie zdążyłam w czwartek na Placu na Stawach zaopatrzyć się na stoisku oliwki etc.), Potomek zapragnął natomiast naleśników (ten to zawsze wynajdzie miejsce z najdłuższą kolejką), soku (rewelacja!: „Dar sadu” – ja pokochałam jabłko z burakiem i jabłko z selerem, syn mój – jabłko z rabarbarem: nie lubi on nowych smaków, ale rabarbar nie wzbudził sprzeciwu więc – huraaa!!). 

Po pierogi będę przychodziła najpewniej każdego tygodnia. Dzisiaj wybrałam pierogi z kaszą jaglaną (poezja) i wiosenne (opcja ciasta z mąki żytniej razowej) z ziemniakami, serem białym i koprem – duuuuuużą ilością kopru. 

Polubiłam Targ Śniadaniowy bardzo – przyjemna przestrzeń Parku Krakowskiego, dobra kawa (I love cafe – na co dzień w okolicach kina Kijów i hotelu Cracovia – sprawdzę - moje to okolice a nigdy nie udało mi się trafić),

naleśniki z bananami i nutellą (samo patrzenie na ich przygotowywanie sprawia przyjemność, nie mówiąc o spożywaniu; oferowana jest też wersja wzbogacona syropami smakowymi i wersja z serem i szynką), 

wszelakiej dobroci pokarmy (sery, pieczywo, owoce itp.)  - tylko przychodzić i wybierać. Potem można wszystko zjeść siedząc przy dużych stołach, mniejszych stolikach, na leżakach, ławkach czy na trawie – co kto lubi:).

Zachwycił mnie pomysł postawienia namiotu nad piaskownicą, która normalnie stoi w najmniej cienistej części tego zakątka parku, a za sprawą zadaszenia chroni dzieci przed udarem słonecznym w czasie zabawy – rodzice mogą więc spokojnie spożyć posiłek. Maluchy mogą też pobawić się w mini-tipi, domku i pobujać – przemyślana sprawa.  

Przestrzeń przyjazna jest także dla psów – nie trzeba pupila zostawiać w domu lub przywiązywać przed sklepem – można spokojnie zabrać go na śniadanie i zakupy. 

Wydaje mi się także, że w tym tygodniu przybyło nowych stoisk – np. słynne w  Krakowie lody Katané (do punktu na Sławkowskiej stoją długaśne kolejki, tymczasem w parku można spokojnie i bez tłoku wybierać co się chce) 

i stoisko z tartami proponowanymi przez Brasserie Sztuka.

W zeszłym tygodniu sama zostałam fanem Targu Śniadaniowego, w tym tygodniu zaraziłam Potomka – już rozglądamy się, kogo zabrać za tydzień;)

Naleśniki - dlaczego warto zachowywać piątkowe tradycje rodzinne.

Mimo że marudzę jak to bardzo nie lubię gotować i jak to gotowanie mi nie wychodzi – jest jedno danie, które mogę określić jako swoje popisowe. Mogę je przygotować po ciemku, z zawiązanymi oczami, zaspana, zmęczona, jedną ręką i przy braku czegokolwiek w szafkach. Są to naleśniki.

Pieczenie naleśników doskonaliłam od dzieciństwa, poprzez początki samodzielności w kuchni - w okolicach liceum , studia i spartańskie warunki studenckich kuchni, do chwili obecnej - kiedy to naleśniki stały się moim i Potomka piątkowym rytuałem.

Gdyby jednak ktoś zapytał mnie o przepis, wyglądałby on niestety mniej więcej tak:

Dwie wersje:  kiedy chcę przygotować naleśniki zdrowe biorę mąkę jaglaną i mąkę gryczaną w zupełnie przypadkowych proporcjach i tak samo przypadkowej, wspólnej ilości wypadkowej. Kiedy natomiast chcę, żeby Potomek naleśniki jednak zjadł,  to biorę mąkę pszenną, oszukuję siebie, że zdrowiej będzie jak dodam trochę pszennej mąki razowej i mąki orkiszowej/jaglanej/gryczanej (taaaa – jak mnie poniesie to wszystkich na raz) i tyle. 

Reszta jest niezmienna – chociaż proporcje dobieram na oko, żeby doprowadzić do konsystencji, która zapewnia iż efekt końcowy się nie rozwali, nie będzie twardy jak deska i tym podobne fanaberie.

Dodaję zawsze 3 jajka – niezależnie od tego ile ostatecznie tej mąki do garnka trafi, zawsze olej rzepakowy i zawsze wodę. Czasami dodaję mleko, czasami kefir bądź maślankę (jogurt nigdy – jakoś na jogurcie nie wychodzą mi naleśniki zbyt pięknie – nie szukałam nigdy dlaczego tak może być – ktoś wie? Chętnie się dowiem) – eksperymentowałam z mlekami roślinnymi ale przywierały naleśniki do patelni wszelakiego rodzaju, więc jak nie mam pod ręką żadnego nabiału to sama woda jest lepsza – najlepsza gazowana – naleśniki są dodatkowo spulchnione. Co do spulchniaczy – czasem jest to soda oczyszczona, czasem proszek do pieczenia ostatnio często proszek do pieczenie bezglutenowy – nawet jak mąka jest pszenna – oszukuję swój mózg wmawiając mu ze to zdrowe danie z takim proszkiem ;) 

Czasami piekę naleśniki na oleju kokosowym – mają wtedy kapitalny posmak. Olej kokosowy, moim zdaniem, nadaje się lepiej do naleśników, które podawane będą na słodko.

A potem podaję to wszystko z….nutellą;) Ale bardzo rzadko – Potomek nauczył się, że jeden naleśnik może być z czymś słodkim, jeden z dżemem (nie wie  biedak, że bezcukrowym – szzzzzzy) a jeden – w zależności od humoru syna mego: pusty albo z serkiem) – ot i cudo. 

Dzisiaj naleśniki wersja z tych, co to smakują Potomkowi: mąka pszenna+jaglana (le w ilości dla smaku syna niewyczuwalnej) i truskawki - duuuuuużo truskawek (w środku  w plasterki, na zewnątrz nie). Pieczone na oleju kokosowym.

 Cuda panie dzieju: niegotujący gotują,  baaaa pieką nawet! Z rzadka jednak, bo zbytnia pewność co do naleśnikarskiego kunsztu gubi;) Wychodzą np. koszmarki typu naleśnik czekoladowy jakości zelówki, lub żytnio-mączny naleśnik smakujący jak śruta:) Pieczenie z rzadka chroni przed ciągotami do eksperymentowania i przynosi satysfakcję, że jednak coś tam, kiedyś i tym podobne;)